สร้างเว็บEngine by iGetWeb.com
Cart รายการสินค้า (0)

 

                               

              

                   

                               

 

 

                                                                   

                                                                                                                                                                         

    

ชื่อ

Thai Name  

       

คำแสด

Kham Saet




    

ชื่อวิทยาศาสตร์ 

Scientific Name     

Mallotus philippensis (Lam.) Müll. Arg.





วงศ์

Family             

EUPHORBIACEAE

ชื่ออื่น ๆ

Other Name                                

กายขัดหิน ขี้เนื้อ (เชียงใหม่) กือบอ ซาบอเส่ (กะเหรี่ยง-แม่ฮ่องสอน) ขางปอย ซาดป่า (นครพนม) ขี้เต่า (สุราษฎร์ธานี) คำแดง มะคาย แสด (ภาคกลาง) ชาตรีขาว (ภูเก็ต) ทองขาว (เลย) ทองทวย แทงทวย (ภาคกลาง ราชบุรี) พลับพลาขี้เต่า (นครศรีธรรมราช) พลากวางใบใหญ่ (ตรัง) มะกายคัด (ภาคเหนือ) มินยะมายา (มลายู-ยะลา) มือราแก้ปูเต๊ะ (มลายู-นราธิวาส) ลายตัวผู้ (จันทบุรี) สากกะเบือละว้า (พิษณุโลก สุโขทัย) Monkey-faced tree                                                                                                       



                           

ลักษณะ 

Characteristics                           

ไม้ต้น สูงถึง 8 เมตร เปลือกต้น สีน้ำตาลปนเทาและมักมีร่อง กิ่งก้านมีขนสีน้ำตาล และมียางสีแดง ใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปไข่ ดอกช่อ แยกเพศร่วมต้น ไม่มีกลีบดอก ออกที่ง่ามใบหรือปลายกิ่ง ผลมี 3 พู มีขนสีแดงสั้นนุ่มและโค้งปกคลุม





การกระจายพันธุ์

Distribution 

พบขึ้นตามชายฝั่งทะเล ตามป่าดิบแล้ง ป่าดิบเขา และตามป่าเบญจพรรณ ที่ความสูงจากระดับทะเลจนถึงประมาณ 1,200 เมตร ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค ในต่างประเทศพบได้ตั้งแต่แถบหิมาลัย ศรีลังกา พม่า อินเดีย จีนตอนใต้ ภูมิภาคอินโดจีนและมาเลเซีย ถึงไต้หวัน ออสเตรเลีย และตลอดจนหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก

                                                                                 

ประโยชน์               Utilization          

ปลูกเป็นไม้ประดับ ราก ใบ และขนผล แก้บาดแผลอักเสบ แก้สิว และลอกฝ้า แก่น แก้โรคเส้น แก้ปัสสาวะแดงหรือเหลือง   เปลือกต้น มีรสเฝื่อนใช้รักษาโรคผิวหนัง ใบและดอก มีรสเฝื่อน ใช้เป็นยาพอกบาดแผล ใบและผล แก้หวัด               ดอกและเปลือกต้น มีรสเฝื่อน ใช้เป็นยารักษาแผลเรื้อรัง เมล็ด แก้โรคเรื้อน แก้ไข้ แก้เวียนศีรษะ เบื่ออาหาร ขับพยาธิ





แหล่งข้อมูล

Reference                                  

- สยามไภษัชยพฤกษ์ น. 158

- พืชสมุนไพรในประเทศไทย ตอนที่ 3 น. 122-123

- สมุนไพรเพื่อสุขภาพ ปีที่2 ฉบับที่ 13

- สารานุกรมสมุนไพรไทย น. 235

- สมุนไพรไม้พื้นบ้าน (2) น. 440

- สมุนไพรไทย น. 82, สมุนไพรไทย ตอนที่ 5 น. 696

- การศึกษาฯ พ่อใหญ่จารย์เคน ลาวงศ์ น. 44


 



ขยายพันธุ์โดย การเพาะเมล็ด                                                                                                                                                                                                                                

            

 

Page : [Back] 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  [Next]
view